به خاموشی ما منگر که ما معدن رازیم
فلک بشکست بال ما را وگرنه اهل پروازیم . . .

——————————————-

بی گناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق٬یوسف از دامان پاک خود به زندان رفته است

——————————————-

خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است
پیدا نکنم همدل دلها همه از سنگ است
گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست
گر هست یکی عاشق آلوده به صد رنگ است . . .

——————————————-

قلب من در هر زمان خواهان توست / این دو چشمان عاشقم مهمان توست /
گرچه لبریز از غمی درمانده ام / این نگاهم در پی درمان توست . . .

——————————————-

نه دل در دست محبوبی گرفتار، نه سردرکوچه باغی بر سر دار ،
از این بیهوده گردیدن چه حاصل ؟ پیاده می شوم ، دنیا نگهدار . . .

——————————————-

در یک آشنایی دوستانه ما با هم دست دادیم ٬ تو فقط دست دادی . . .
و من . . . همه چیز از دست دادم . . .

——————————————-

ای غم ، تو که هستی از کجا می آیی؟
هر دم به هوای دل ما می آیی
باز آی و قدم به روی چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا می آیی . . .